poniedziałek, 26 listopada 2018

Rozdział 8 spokojne oblicze

***
Następnego dnia do pokoju Jace'a wpadła Isabell. Chciała powiadomić go o śniadaniu, które za pół godziny miało odbyć się w jadalni. Nie podejrzewała wcale, że młody Herondale nie był sam. Na jego łóżku leżała czupryna rudych, długich i kręconych włosów. Isabell zdziwiła się gdy spostrzegła iż właściciela pokoju w nim nie nie ma. Wytężyła słuch i usłyszała cichy szum wody i delikatne nucenie. Czarnowłosa stwierdziła, że zostawi kartkę z wyjaśnieniem dlaczego tu była i po cichu wyszła z pokoju.

***

Rano Jace obudził się bardzo szczęśliwy i wypoczęty, a zasługą tego była rudowłosa postać, która spała przytulona do jego piersi. Bardzo się ucieszył, że obudził się przed nią, gdyż mógł patrzeć na jej spokojne oblicze podczas snu, a rzadko  kiedy ma możliwość tego. Przeważnie rudowłosa budziła się znacznie wcześniej od niego i to ona przyglądała się jemu, o czym on nawet nie wiedział. Przyglądał się jej aż do wschodu słońca. obserwował jak delikatne promyki słońca tańczą na jej zamkniętych powiekach. W końcu postanowił, że musi wstać jeśli chce zjeść ciepłe śniadanie. Naszykował sobie ubrania, które składały się z czarnych długich spodni i szarego podkoszulka. Z takim zestawem ubrań poszedł do łazienki się odświerzyć.

***

Kiedy rudowłosa się obudziła Jace'a  niebyło już obok niej a pościel w miejscu, w którym leżał była już chłodna co mówiło, że dawno temu wstał. Clary usiadła i przeciągnęła się. Rozejrzała się po pokoju i dostrzegła małą karteczkę zapisaną drobnym i pochyłym pismem.

Przepraszam, że weszłam do pokoju bez pukania, ale chciałam was tylko powiadomić iż o godzinie 8:30 mamy śniadanie.
                                     Jeszcze raz przepraszam.
.                                                             Izzy <3
Rudowłosa szybko spojrzała na zegarek wiszący na ścianie i zrozumiała, że ma niecałe półgodziny do śniadania. Jak opażona wyskoczyła z łóżka i wybuegła do swojego pokoju gdzie z szafy wyjęła czarną bieliznę i tego samego koloru obcisłe czarne rurki z wysokim stanem a do tego szary podkoszulek i weszła do łazienki się umyć. Po wykąpaniu i ubraniu się wysuszyła włosy i wyszła z łazienki prosto do jadalni.

***

Po wyjściu z łazienki Jace się trochę zasmucił ponieważ w jego pokoju nie było śladu rudowłosej. Jedynie rozkopana kołdra na łóżku mówiła o tym, że nic mu sie nie wydawało. Spojrzał na podłogę i w oczy rzuciła mu się karteczka zapisana pochyłym pisemem i podpisem Isabell. Stwierdził, że spotka Clary w jadalni. I z taki zamiarem ruszył w tamtą stronę.


****

Przepraszam robaczki za tak długą przerwę w pisaniu, ale w ostatnim czasie bardzo dużo się u mnie działo a sam rozdział powstawał około 3 miesiące, ale dzisiaj się przyłożyłam i z okazji, że mam jutro urodzinki to dokończyłam.
Mam nadzieję,że wam się podoba. Piszcie w komentarzach jakie wrażenia i krytyka mile widziana ponieważ będę wiedziała nad czym mam popracować. Jeszcze raz przepraszam.
Wasza Clarissa 💗

sobota, 29 lipca 2017

Rozdział 7 Obsesja

   Po zjedzeniu smacznego śniadania rodzeństwo tak jak zapowiadało, oprowadziło nowych po instytucie tak dokładnie, że chyba już nigdy się w nim nie zgubią. Po oprowadzaniu, Isabell zabrała rudowłosą do swojego pokoju, aby ją lepiej poznać. Wiedziała o niej tylko jak się nazywa, ile ma lat i że ten blondwłosy chłopczyk ją kocha. Ale tego ostatniego nie była pewna więc wolała ją zapytać. Nie mogła zaprzeczyć, że te kręcone na końcach blond włosy i złote oczy ją nie kręciły. Bo kręciły i to bardzo, ale najpierw musiała dowiedzieć się jakie relacje między sobą ma ta dwójka.

Pokój Isabell niewiele różnił się od tego rudowłosej. Różnił się tylko ilością poduszek i tym że po środku leżał duży puchowy biały dywan a ściany były w kolorze jasnego błękitu.

-  A więc... Co jest pomiędzy tobą a Herondalem ? - zapytała od razu po tym jak Clary usiadła na jej łóżku.

- A co ma być ? - zapytała zdziwiona tym pytaniem.

- No widzę, że Jace ma coś do ciebie, ale w dobrym tego słowa znaczeniu - powiedziała z lekkim uśmiechem i sama usiadła na łóżku pełnym różnokolorowych poduszek.

- Jace jest dla mnie jak brat.Odkąd się tu pojawiliśmy nie spuszcza mnie z oczu. Bardzo się martwi - dodała z lekkim uśmiechem na ustach - Ale to nie oznacza, że musi mnie pilnować przez cały ten czas. To jest mega wkurzające. - Uśmiech spełzł z jej twarzy.

- Ale słodkie. W ten sposób pokazuje, że mu na tobie zależy - powiedziała Izzy. Była już całkowicie pewna, że nie będzie miała szans w porównaniu z Clary. Po prostu nie mogła się pomiędzy nich wcinać, jeszcze to ona by na tym krzywo wyszło i dopiero by było.

- Niby tak, ale jednak... Nie chce być szpiegowana dwadzieścia cztery godziny na dobę - mówiąc to podeszła do drzwi i je otworzyła od razu do pokoju wpadła blond czupryna. Chłopiec podniósł się z ziemi zostawiając całą gracje z jaką zwykle chodził za drzwiami.- Widzisz ? - zapytała się Izzy -
Dlaczego mnie szpiegujesz ?- tym razem zadała pytanie Jace`owi.

-Może wyjdziemy i pójdziemy do mojego pokoju ?  Tam pogadamy.-zapytał niepewnie chłopiec. Jeszcze nigdy nie został złapany na podsłuchiwaniu. Czuł zażenowanie.

- Dobra. To my idziemy. Do zobaczenia na obiedzie - powiedziała Clary i wyszła z pokoju.

- Ta ymmm to do zobaczenia - zająkał się blondyn.

Niestety czarnowłosa nie zobaczyła ich ani na obiedzie ani na żadnym innym posiłku, który miał miejsce dzisiejszego dnia.

***

- Jace noooo ! Nie możesz mnie wiecznie szpiegować ! - powiedziała rudowłosa gdy tylko drzwi za blondynem się zamknęły.

- Nie wiecznie. Dziś był pierwszy raz.- Powiedział zażenowany.

- Nie prawda! Ja doskonale o tym wiem i ty również ! - krzyczała dalej na niego.

- No dobra może nie był to pierwszy raz, ale ja po prostu się o ciebie martwię. - Powiedział ze skruchą w głosie.

- To powoli zamienia się w obsesję a nie martwienie się, Jace. TU jesteśmy bezpieczni. Okey ? Zrozum to  - powiedziała zrezygnowanym głosem.

- Ale ja im nie ufam. - powiedział na swoją obronę.

- Ale twoi rodzice im ufają a ty powinieneś zaufać im. Ja tak właśnie robię. - powiedziała z lekkim uśmiechem na ustach.

- Ale ja nie ufam tej czarnej. Jest jakaś taka podejrzana i na dodatek tak dziwnie na mnie patrzyła ! - powiedział na swoją obronę.

- Bo jej się spodobałeś, kretynie ! - powiedziała rudowłosa śmiejąc się z jego ogłupiałej miny.

- Ale ona mi się nie podoba! Mi podoba się ktoś inny - dodał szeptem.

 Na tej rozmowie spędzili cały dzień.  Nikt nie był głodny więc nie schodzili. Leżeli na łóżku chłopaka i zaśmiewali się do łeż z opowiadanych przez siebie historii jakie razem przeżyli.

- Ohhhh ale późno! - krzyknęła zdziwiona dziewczyna - lepiej pójdę do siebie się położyć spać - już chciała wstać ale chłopczyk jej to uniemożliwił.

- Zostań.  Co jeśli znów będziesz miała ten koszmar? - zapytał.

- No dobra zostanę, ale daj mi jakąś koszulkę do spania - zaśmiała się. Poszła do łazienki przebrała się w koszulkę daną przez chłopca i wróciła do pokoju. Położyła się obok niego, wtuliła głowę w poduszkę, życzyła chłopakowi dobrej nocy i ostatnie co poczuła to jak dłoń Jace`a wślizguję się pod jej szyje a ten ją przyciąga do swojego torsu.  Z delikatnym uśmiechem usnęła wtulona w młodego Herondela, i nie żeby jej to przeszkadzało. Co to to nie. Bardzo jej się to podobało.

***

Hej robaczki to znowu ja :) Jak tam mijają wam wakacje ? Mi na razie nieźle ale zawsze mogło by być lepiej :). Mam nadzieję, że wam mijają dużo lepiej.
Proszę o komentowanie, chę wiedzieć co sądzicie o moim blogu. Nie bójcie wyrażać swojej opinii na temat tego co piszę. Negatywne komentarze też są mile widziane, chciałabym wiedzieć co moge waszym zdaniem poprawić.
Pozdrawiam i życzę udanych wakacji wasza Clarissa Fairchild.

niedziela, 23 lipca 2017

Rozdział 6 Ślicznotka

Rano kiedy dzieci wstały i się wyszykowały, zeszły do kuchni, aby zjeść śniadanie. W kuchni spotkali panią Lightwood i nienanego im mężczyznę który mógł mieć nie więcej niż dwadzieścia pięć lat. Miał krótko przystrzyżone kruczoczarne włosy. Oczy miał koloru ciemnej czekolady, lekki zarost dodawał mu poważności i kilku lat. Ubrany był w czarną koszulkę na krótki rękaw i tego samego koloru spodnie. Buty miał mocne i skórzane. Zza cholewki buta było widać mały ostrze. Sam mężczyzna miał na twarzy uśmiech który kompletnie niszczył wszystkie myśli dzieci, że jest surowy.

- Dzieci nie bójcie się - Powiedziała spokojnie pani Lightwood - To mój mąż Robert - przedstawiła im mężczyznę. Ten spojrzał na nich i uśmiechnął się jeszcze szerzej - Robercie, to są Clarissa Morgenstern i Jonathan Herondale - powiedziała do męża.

- Jace - poprawił kobiętę blondwłosy. Nie lubił gdy ktoś zwracał się do niego całym imieniem. To było za bardzo oficjalne dla niego.

- Clary - powiedziała w tym samym czasie rudowłosa. Tak jak chłopczyk nie lubiła gdy mówiono do niej pełnym imieniem, tyle tylko, że ona po prostu nie lubi swojego imienia.

- Oh, przepraszam - powiedziała pani Lightwood. - Robercie to są Clary Morgenstern i Jace Herondale - powiedziała z dobrotliwym uśmiechem na twarzy.

- Miło mi was poznać - powiedział mężczyzna z lekkim uśmiechem.

 Chciał coś powidedzieć, ale niezdążył ponieważ do kuchni wbiegło czarnowłoswe rodzeństwo.

- Isabell, Alecu prosiłam was abyście się zachowywali. Mamy gości! Uspokujcie się i przedstawcie - zrugała ich pani Lightwood. Dzieci opuściły głowy i przeprosiły ze skruchą po czym jak gdyby  nigdy nic podeszli do rudowłosej i blondwłosego uśmiechnięci, jak gdyny incydent z przed chwili nie miał miejsca.

- Cześć jestem Isabell  a to mój starszy brat Alec - przedstawiła siebie i brata Isabell.

Isabell była dość wysoką dziewczynką. Miała długie kruczoczarne włosy i czekoladowe oczy. Ubrana była w czarną bluzkę z długim rękawem i równierz czarną rozkloszowaną spudniczkę. Czarne lakierowane balerinki uroczo dopełniały całą stylizację. Alec był jej męską kopią tyle tylko że on miał krótkie włosy. Ubrany był w granatową koszulkę z białym nadrukiem i czarne długie spodnie. Czarne buty za kostkę, idealne do biegania.

- Izzy umiem się przedstawić - odezwał się czarnowłosy z lekkim uśmiechem. - jak już wiecie jestem Alec - podał dłoń blondwłosemu.

 - Jace - odparł i uścisnął dłoń czarnowłosego - a ta ślicznotka obok to Clary - Dodał z wielkim uśmiechem na ustach patrząc na delikatny rumieniec wpływający na jej policzki

- Hej - uśmiechnęła się zarumieniona, niepewnie do rodzeństwa. Isabell do niej podbiegła i najzwyczajniej się do niej przytuliła po czym podeszła do Jacea i podała mu dłoń.

- Izzy - usmiechnęła się.

Kiedy każdy się przedstawił do kuchni weszli rodzice Jacea. Usiedli przy stole i zaczęli rozmawiać z państwem Lightwood, Dzieci wzruszyły ramionami i zaczęli sobie nakładać jedzenia.

- Po śniadaniu możemy was oprowadzic po instytucie. Co wy na to? - zapytał Alec.

- Jasne. Czemu nie? - odezwała się rudowłosa smarując kanapkę masłem.

***
Tak jak ostatnim razem prosze o komentarze.
Wasza Clarissa Farichild 

niedziela, 16 lipca 2017

Rozdział 5 Koszmar

 Kiedy doszli do pierwszego pokoju okazało się, że to pokój dla młodego chłopaka czyli akurat dla Jace`a. Pokój był w kolorach czerni i ciemniejszego niebieskiego, ale nie było w nim wcale ciemno, wręcz przeciwnie dzięki dużemu oknu na całą ścianę było bardzo widno. Okno znajdowało się naprzeciw drzwi. Z lewej strony obok drzwi była wielka szafa na ubrania . Przy przyległej ścianie stało wielkie łóżko na którym zmieściłyby się trzy dorosłe osoby. Pościel była w kolorze granatu a poduszki były białe z granatowymi paskami. Po obu stronach łóżka stały małe szafeczki  nocne. Zaraz przy szafeczce os strony okna stało białe biurko z wysokiego połysku a na ścianach wisiały półki na książki. Na przeciw łóżka były drzwi najprawdopodobniej do łazienki, obok drzwi była komoda najprawdopodobniej na jakąś broń właściciela pokoju, aby czuł się on bezpieczniej. Kiedy Jace wszedł do łazienki ciągnąc za rękę rudowłosej której do tej pory nie puścił, aż zachwiał się z wrażenia. Zaraz jak się wchodziło widać było białą umywalkę pod którą stała szafka. Nad umywalką wisiało duże lustro oprawione w czarną ramę. Z lewej strony stał prysznic a obok prysznica stała szafka.  Z prawej wanna. Wyszli z pokoju chłopca i weszli do pokoju który był umieszczony na przeciw. Jak się okazało ten pokój należał do Clary. ściany były w kolorze ciemnego fioletu, tylko jedna była jaśniejsza, i była to ta na której było okno. Po lewej stronie od drzwi była biała komoda z wysokiego połysku. Przy przyległej ścianie stało wielkie łoże z miętowym baldachimem. Pościel była koloru ciemnego fioletu, za to poduszki były koloru pastelowego fioletu i mięty. Obok łóżka stały małe szafeczki, również białe. Przy oknie stało biurko w tym samym kolorze co reszta mebli. Na przeciwległej ścianie obok okna stała toaletka z dużym lustrem i oświetleniem. Przed nią stała ciemno - fioletowa pufa. Obok toaletki były drzwi do łazienki. Z drugiej strony drzwi od łazienki stała wielka biała szafa. Kiedy dzieci weszły do łazienki ta nie zrobiła na nich już dużego wrażenia ponieważ układ i rozmieszczenie mebli było takie samo jak w pokoju chłopca. Kiedy dorośli wyszli z pokoju dziewczynki, chłopczyk postanowił jeszcze  chwile zostać.

- No i co myślisz na temat tego pokoju ? - zapytał zaciekawiony, nadal trzymając jej dłoń w stalowym uścisku. Nie chciał jej puszczać.

- Szczerze ? Nie jest zły.  Kiedy siedzieliśmy w salonie albo szliśmy korytarzami myślałam, że to będą jakieś zwykłe pokoje. Wiesz, ciemne proste meble, biurko i małe wąskie jednoosobowe łóżko.Myślałam, że będzie gorzej  - powiedziała po chwili - Ale jednak wole swój pokój w rodzinnej rezydencji.

- Twoja rodzinna rezydencja spłonęła - Przypomniał jej.

Dziewczynka zasmuciła się. Chłopczyk był zły na siebie, że musiał jej przypomnieć ten okropny ranek. Wziął ją w ramiona i zaczął delikatnie kołysać w przód i w tył, czasami na boki.

- Nie smuć się. Nie chciałem ci tego przypominać - Wyszeptał jej cichutko do ucha

- Nic się nie stało. Nawet na minutę o tym nie zapomniałam - przyznała się rudowłosa odsuwając się od blondyna.

 Puściła jego dłoń a ten od razu zaczął jej szukać, by na końcu znów trzymać jej dłoń w stalowym uścisku. Nie chciał jej puszczać ponieważ bał się, że gdy tylko ją puści stanie się jej jakaś krzywda.

- Spokojnie. Nic mi się nie stanie. Tutaj jesteśmy bezpieczni - powiedziała puszczając jego dłoń i podchodząc do komody.

 Otworzyła szufladę i zdziwiła się gdy zobaczyła pełno swoich rzeczy, ale  były tam też inne, nowe ubrania czy bielizna. Zaczęła szybko otwierać inne szuflady. w każdej były jej i nowe rzeczy. Zupełnie jakby ktoś wiedział co się stanie i przygotował się na to.

- Jace dlaczego tutaj są moje rzeczy ? - zapytała zdziwiona.

Chłopak podszedł do niej i sam stanął zdziwiony. Nie spodziewał się tego.

- Nie wiem. Może zapytamy rodziców rano ? Jest późno a ty musisz się wykąpać i odpocząć - powiedział i pocałował dziewczynkę w głowę - Przyjdę po ciebie rano jak będzie śniadanie, dobrze?

- Idź już i odpocznij - powiedziała z delikatnym uśmiechem.

Po godzinie oboje leżeli w swoich łóżkach świeżo wykąpani i pachnący. Dziewczynka zasnęła od razu,ale chłopczyk nie spał do północy.

Clary obudziła się około godziny drugiej rano cała spocona i wystraszona. Od razu wybiegła z pokoju i pobiegła do pokoju na przeciw. Jace który zasnął niedawno nie był zachwycony tak wczesną pobudką, ale gdy zobaczył że to Clary od razu złagodniał. Zobaczył, że jest cała spocona i przestraszona, podszedł do komody wyjął z niej koszulkę i pokazał ręką na drzwi od łazienki. Clary od razu poszła pod prysznic. Zmoczyła się w chłodnej wodzie po czym wzięła żel pod prysznic chłopaka. Wyszła z pod prysznica wysuszyła się białym puchatym ręcznikiem, ubrała się w koszulkę chłopaka. Wyszła z łazienki i od razu pobiegła do łóżka na którym czekał już blondyn. Położyli się na łóżku. Jace przytulił Clary do siebie.

- Miałaś koszmar ? - zapytał cicho.

- Tak, ale nie chce o tym mówić. Chce po prostu zasnąć - powiedziała lekko ziewając i delikatnie dygocząc ze strachu.

- Uśniesz ? - zapytał zmartwiony

- Tak, usnę. Ty lepiej tez spróbuj zasnąć bo wyglądasz bardzo źle.


***

Mam do was pewną sprawę. Otóż widzę że wchodzicie na tego bloga, dzięki wam statystyki rosną, ale nie komentujecie wgl. Komentarze dają dużo sił i chęci do pisania dalej, przynajmniej mi. Więc prosze wszystkie osoby które to przeczytają o komentarz pod tym postem. Może to być nawet uśmiechnięta buźka czy serduszko. Chciałabym zobaczyć  ile osób czyta moje opowiadanie.
Do następnego posta.
Clarissa Fairchild

niedziela, 2 lipca 2017

Rozdział 4 Bezpieczne

Kiedy do salonu weszło małżeństwo dzieci siedziały przytulone do siebie, czytając jakąś książkę dla dzieci. Na pierwszy rzut oka było widać, że tą dwójkę łączy coś więcej niż przyjazń, ale mniej niż miłość. W sumie co się dziwić mają jeszcze praktycznie całe życie i pełno miłostek jeszcze przed sobą. Małżeństwo podeszło do kanapy na której owa dwójka siedziała.

-Chodzcie, zobaczycie swoje nowe pokoje-powiedziała czarnowłosa kobieta uśmiechając się przyjaznie.

- A nie możemy wrócić do domu? Do Idrysu? Do Alicent? - zapytał chłopczyk ze smutną minką. Nie chciał tutaj zostawać. Nie podobało mu się tu. W tym budynku było zupełnie inaczej niż w jego rodzinnej rezydencji, jego domu.

- Niestety nie możemy - odpowiedział blondwłosy mężczyzna. Jemu też nie uśmiechało się tu zostać, ale to było jedyne wyjście, aby zapewnić swojej rodzinie bezpieczeństwo.

- Ale dlaczego? - zapytała tym razem rudowłosa dziewczynka

-  W Alicent jest teraz bardzo niebezpiecznie. Nie możemy was narazić na niebezpieczeństwo. Uwierzcie nam że my też nie chcemy tu zostawać, ale to jedyne rozwiązanie - odpowiedziała czarnowłosa spokojnym i pełnym czułości głosem. Zupełnie innym niż ten który słyszeli w Alicent, od tego groznego pana  którego nazywali Valentinem.

- No dobrze - poddał się chłopczyk wziął za rękę rudowłosą i wstał z kanapy, ciągnąc ją za sobą. - Ale wrócimy do domu jak tylko to będzie możliwe, dobrze? - zapytał patrząc na rodziców.

- Tak. Wrócimy jak tylko będzie to możliwe i bezpieczne - odpowiedział mężczyzna. Bo kto przypuszczał, że to nastąpi dopiero za kilkanaście lat kiedy to młody Herondale będzie zakładał swoją własną rodzinę? Nikt.

środa, 14 czerwca 2017

rozdział 3 Nie pozwolę...

W tym samym czasie dzieci siedziały w przestronnym salonie. Królowały tam kolory jasnego błękitu i zieleni. Meble były z ciemnego drewna. Centralnie naprzeciwko drzwi mieściło się sporych rozmiarów okno zasłonięte ciemnymi firankami i masywnymi zasłonami mimo tego, że było dopiero po piętnastej. Obok okna po lewej stronie stała kanapa, dla może sześciu osób. Na przeciwko kanapy stał stolik kawowy a wokoło niego fotele i krzesła. Na  przeciwległej ścianie była mała biblioteczka wypchana po brzegi książkami. Ale nie takimi starymi opowiadającymi stare historie które zdarzyły się naprawdę. Tylko książki dla dzieci. Oprócz tego w salonie wisiały portrety anioła Razjela i byłych szefów instytutu. Dzieci rozsiadły się na kanapie. Chłopczyk objął ramieniem rudowłosą dziewczynkę i przyciągnął do swojej piersi a ona wtuliła się w niego. W tym jednym miejscu czuła się naprawdę bezpieczna. W jego ramionach. Chłopczyk pomimo młodego wieku był bardzo odpowiedzialny. Szczególnie gdy w grę wchodziło bezpieczeństwo tej małej dziewczynki.

- Boję się - wyszeptała rudowłosa z nad ramienia chłopczyka. Jeszcze lekko dygotała, ale nie z zimna.

- Wiem. Ja tez się boję. Ale nie o to co nas czeka ani tego co się stało - odpowiedział szeptem blondwłosy wtulając głowę w burzę jej rudych włosów i wdychając zapach czekoladowego szamponu do włosów. Jego ulubionego zresztą.

- To czego się boisz ? - zapytała zdziwiona dziewczynka.

- Boję się o ciebie Clary - wyszeptał zamykając oczy - Boję się, że to nie koniec, że następnym razem nie będę wstanie cie ochronić tak jak było to jeszcze dzisiaj. Będę uczył się walczyć jeszcze bardziej i jeszcze ciężej niż dotychczas, bo nie zniosę myśli, że mogłem cię obronić, a tego nie zrobiłem - po policzku chłopca poleciały ciurkiem łzy.

 Dziewczynka podniosła delikatnie głowę, usiadła prosto i wytarła rękawem swojej koszuli jego łzy. Uśmiechnęła się lekko i tym razem to ona przytuliła się mocno do niego.

- To jesteśmy w tym razem - wyszeptała mu cichutko do ucha. Gdy chłopak spojrzał na nią z niezrozumieniem - Ja nie pozwolę zrobić krzywdy tobie.

środa, 24 maja 2017

Rozdział 2 Zgliszcza rezydencji

Małżenstwo z dziećmi weszło do windy. Dzieci cały czas trwały w stalowym uścisku, jakby to miało w czymkolwiek pomóc, obronić, ochronić. Małżeństwo patrzyło się na to z delikatnym uśmiechem. Nie byli w stanie się uśmiechnąć szerzej lub bardziej szczerze bo zdarzenia zaledwie z przed dwóch godzin nie dawały im spokoju.

-Ciociu, gdzie jest mama? - zapytała mała rudowłosa dziewczynka znad ramienia blondwłosego chłopczyka. Kobieta tego pytania bała się najbardziej. Co miała jej odpowiedzieć? Że jej mama nie żyje? Że jej ojciec zabił jej mamę? Że nigdy więcej jej nie zobaczy? Nie odpowiedziała. Zamilkła i nic nie mówiła a dziewczynka jakby wiedząc, domyślając się co mogło się stać już nie pytała. Mocniej wtuliła się w chłopca i zaczęła płakać.

 Chłopiec starał się ją uspokoić, ale to nic nie dawało. Dał sobie spokój, tylko tulił ją do siebie, lekko kołysając się do przodu i do tyłu. Po chwili winda zatrzymała się, drzwi otworzyły się a przed nimi stała kobieta o ciemne oczach i czarnych włosach sięgających lekko za łopatki. Miała ubraną czarną koszule zapiętą pod samą szyje i  również czarną ołówkową spódnice za kolana. Miała połyskujące ciemne buty na niskim obcasie. Jej twarz przez chwile nie wyrażała nic, ale po chwili był szok i niedowierzenie. Co oni tu robią? Co się stało, że mają takie grobowe miny? Dlaczego jest tutaj Clary, ale nie ma Joclyn? Tylko jedna myśl przyszła jej do głowy. Że nie żyje. Jej oczy momentalnie się zaszkliły. Przyjaźniła się z Joclyn. Zawsze mogła jej zaufać i powierzyć swoje tajemnice. Znały się praktycznie od zawsze. Zawsze nierozłączne. Bez słowa zaprowadziła dzieci, które zdarzyły się już od siebie odsunąć, do pokoju a sama poszła do swojego bióra gdzie czekało na nią pewne małżeństwo.
   
                                                                         ***
                                                                     
- Co się stało, że przyjechaliście? - zapytała kiedy doszła do bióra i usiadła na fotelu przy masywnym biórku na którym pełno było kartek. Czystych, zapisanych jak i zgniecionych w ciasną kulke.

- Valentine nas zaatakował w domu - odezwał się blondwłosy mężczyzna.

- Tego się domyśliłam, ale przecież w Idrysie nic wam nie powinno wam nic grozić.- powiedziała zaskoczona.

- Nie wiem jak udało mu się wyminąć zabezpieczenia zarówno granic Idrisu jak i barier chroniących posiadłość Morgensternów. Z tego domu pozostały tylko popioły. Nic tam nie ma. Została doszczętnie spalona.-odezwała się tym razem kobieta

- Ale Celine on nie mógł tak po prostu ominąć tych zabezpieczeń! - krzyknęła czarnowłosa zza biurka.

- Chcieliśmy tylko zapytać czy możemy się ty zatrzymać na jakiś czas Maryse - powiedziała spokojnie złotooka. - To jak. Możemy? - zapytała po dłuższej przerwie.

- Tak oczywiście. Możecie zostać tak długo jak będziecie chcieli - powiedziała czarnowłosa. - Chodzcie pokaze wam wasz pokój. - dodała i wstała.



Tak jak napisałam wcześniej, rozdziały będą ukazywać się raz na tydzień ewentualnie na dwa. Mam teraz straszne zawirowanie w szkole a czekają mnie jeszcze trzy wypracowania do napisania z języka polskiego. Moja nauczycielka oszalała! Koniec roku się zbliża a my musimy jeszcze pisać wypracowania i sprawdziany. Staram się znaleźć czas i na uczenie się i pisanie tych cholernych wypracowań jak i na pisanie bloga. Za wszystkie błędy ortograficzne i interpunkcyjne przepraszam.
Mam nadzieje że rozdział się podoba i zachęcam do komentowania. To bardzo mnie zachęca do dalszego pisania rozdziałów.

 Wasza Clarissa Fairchild

sobota, 6 maja 2017

Rozdział 1 Zło całego świata

Pewnego wiosennego popołudnia do Instytutu w Nowym Yorku zawitało pewne małżeństwo. Blondwłosy mężczyzna, barczysty i dobrze zbudowany. Miał oczy w kolorze ciemnego niebieskiego. Wszyscy którzy chociaż raz spojrzeli mu w oczy porównywali je do morza po sztormie. Mężczyzna na oko miał 25-27 lat. Koło niego stała niska  kobieta o oczach koloru złota lub miodu. Miała kobiece kształty i długie do pasa, czarne włosy. Obok niej stała dwójka małych dzieci. Chłopczyk i dziewczynka. Chłopak mógł mieć nie mniej niż 6 lat. Miał kótko ścięte lekko kręcące się blond włosy i złote oczy. Ubrany był w dżinsy i czarną koszulke.Na to miał zarzuconą czarną, skórzaną kurtke. W jednej ręce trzymał drewniany mieczyk a w drugiej trzymał dłoń rudowłosej dziewczynki o niesamowicie zielonych oczach. Barwą przypominały dwa szmaragdy. Mogła mieć nie więcej niż 5 lat. Ubrana w zieloną letni sukieneczkę przed kolano. Na ramiona miała narzuconą koszule w kwiatki a na stopach miałą czarne lakierowane baletki. Jedną ręke trzymała w stalowym uścisku młodego chłopczyka, a w drugiej trzymała małego pluszowego misia. Widać, że coś sie stało. Dziewczynka miała zaschnięte łzy na policzkach i podkrążone oczy. Chłopczyk trzymał drewniany mieczyk tak jak do walki, jakby miał mu pomóc w ochronie tej małej rudej dziewczynki. Rozejrzał się dookoła i kiedy stwierdził, że nic im tu nie grozi, upóścił kawałek drewna i mocno przytulił małą dziewczynke. Ona zaś wtuliła się w niego ufnie. Widać było, że wstrząsają nią dreszcze. Blondwłososy chłopczyk odsunął się od dziewczynki, zsunął ze swoich ramion kurtkę i nałożył na ramiona rudowłosej. Spojrzała na niego do góry, bo był on od niej wyższy o głowęi uśmiechnęła się szczerze. Chłopczyk widząc to odwzajemnił uśmiech i przyciągnął ją do siebie, zupełnie tak jakby jego ramiona miały ochronić ją od całego zła świata.





Wiem że może długość tego rozdziału nie powala na kolana ale takiej długości będą co niektóre rozdziały.

środa, 22 marca 2017

Prolog

-  Uciekajcie!!! Uciekajcie stąd!! Tu nie jest bezpiecznie!! - Krzyczało młode małżeństwo i kobieta o rudych włosach do małych dzieci. Dziewczynki i chłopca. Na górze rozgorzała walka. Słychać było tylko uderzenia metal o metal. W pewnym momencie do dzieci podbiegła rudowłosa kobieta o zielonych oczach. Chciała je stamtąd zabrać. Prześlizgneli się nie zauważeni obok walczących. Mieli już wyjść przez drzwi gdy nagle rudowłosa kobieta padła martwa na ziemie.  Z jej pleców wystawał pięknie zdobiony miecz w spadające gwiazdy. Za nią pojawił się czarnowłosy mężczyzna o tak samo czarnych oczach.
- Nie chciałaś ich do mnie przyprowadzić to sam je stąd zabiore - odezwał się mocnym, chłodnym, opanowanym i pozbawionym uczuć głosem.
- Po moim trupie - odezwał się głos kobiety o złotych oczach. Był przepełniony różnymi uczuciami. Strachem, bólem ale i miłością. - Nigdy ich nie dostaniesz Valentine! - Krzyknęła. Chłopczyk schylił się po drewniany mieczyk, który leżał na ziemi obok wejścia, tam gdzie go upóścił gdy mama kazałą mu uciekać. Trzymał go tak jakby od tego drewnianego miecza stało życie jego i jego bliskich. Złapał za ręke stojącą za  nim dziewczynkę. Zaczęli sie cofać w tył. W pewnym momencie usłyszeli ten chłodny i pozbawiny uczuć głos.
- Miłość was zniszczyła. Gdyby nie ona wiedzielibyście co jezt dla was najlepsze. Nikt z was by nie zginął - powiedział i zniknął, rozpłynąl się w powietrzu a razem z nim jego ludzie. Zaczęło śmierdzieć spalenizną. Coś się paliło. W pewnym momencie do dzieci podbiegły dwie osoby. Kobieta i mężczyzna. Zaczęli ich pchać w stronę wyjścia. Wybiegli z domu akurat w momenicie w którym zaczął palić się przedpokój. W ostatniej chwili wbiegli do lasu, który rosnął obok rezydencji.
Dom wybuchł. Ogień trawił wszystko w zaskakująco szybkim tępie. Spadł deszcz, który ugasił pożar odsłaniając zgliszcza rodzinnych zdjęć i pamiątek. Mężczyzna wziął do ręki stele i na drzewie narysował rune otwierajacą portal.
- Myślcie o Nowym Yorku i złapcie mnie za ręke - to było ostatnie co usłuszeli za nim wskoczyli w  niebiekie światło.


  Noi mamy prolog. Tak jak obiecałam tak dotrzymuje obietnicy. Rozdziały postaram się dodawać raz na dwa tygodnie moze częściej. Na razie muszę się znowu przyzwyczaić do prowadzenia bloga bo w ostatnim czasie nic nie pisałąm.

 Clarissa Fairchild

wtorek, 21 marca 2017

ognista wiadomość

Pogubiłam się w całej tej historii i nie mam na nią pomysłu. Stanęłam w ślepym załuku. Kiedy zaczynałam byłam pełna pomysłów na dalsze rozwinięcia,ale teraz gdy zaczęłam nie potrafię tej historii dokończyć. Postanowiłam że ten blog będzie aktywny tylko po prostu zacznę pisać od początku i to zupełnie nową historie związaną z Darami Anioła. Niewiem kiedy będzie prolog lub jakiś rozdział ale napewno się pojawi niedługo. Starych rozdziałów raczej nie usunę.
 To tyle jeżeli chodzi o tę historię.

 Wasza Clarissa Fairchild

piątek, 3 lutego 2017

Rozdział. 16

Na początku chciałabym przeprosić za tak długi brak rozdziału. Spowodowane jest to tym że mam dla siebie coraz mniej czasu. Moja rutyna codzienna składa się tylko z kilku punktów.            " wstaje,ide do szkoły, przychodze puźno do domu, ucze sie i ide spać" jeszcze teraz zmienili mi plan lekcji i już wogule kończe puźniej niż wcześniej.
 Tak jak mówi tytuł jest to rozdział a więc zapraszam do czytania. Zmieniłam narracje. Napiszcie w komentarzu jaką narracją wam się lepiej czyta.

 Kiedy rudowłosa odwrucila się zobaczyła swoich przyjjaciół uzbrojonych po zęby w broni jakby szli na jakąś misje. Ale to nie oni zwrócili jej uwage tylko to co stało tuż za nimi. Były to wampiry. Clary uderzyła się ręką w czoło zapomniała że miała dziś spotkać się z Rafaelem Santiagotutejszym przywudcą klanu wampirów w Nowym Yorku. Marys poprosiła ją aby poszła z nim porozmawiać na temat porozumień. 
-Co wy tu robicie?- zwróciła się do przyjaciół.
-Myyyy?-zapytała się głupio Izzy.Kiedy rudowłosa kiwnęła głową na tak.Czarnowłosa udawała że jej nie ma.
- Hallo chce wiedzieć - gdy nikt jej odpowiedział zrozumiała od razu- śledziliście mnie!? Nie wiecie co to jest prywatność!?- Gdy trochę ochłoneła zwruciła sie do chłopaka który napisał jej wiadomość że chce się z nią spotkać na jakimś odludziu i powiedział że jest jej niby bratem.
- My rozmawiać skończyliśmy - powiedziała Clary i zwróciła sie tym razem do Rafaela - Chodź gdzieś gdzie nie będzie tyle gapiów. - Powiedziała i odwróciła się do nich tyłem i poszła przed siebie. Byle zdala od nich wszystkich. Powtarzała sobie rudowłosa w myślach.

                                     ***

Gdy wszyscy z trójki przyjaciół wrócili do instytutu rozeszli się do pokoju . Wszyscy myśleli o czymś innym. Pewien blondyn myślał o tym czy nie przegiął ze śledzeniem pewnej rudowłosej dziewczyny. "Ja robiłem to tylko dlatego, że się o nią martwiłem" powtarzał sobie w głowie jak mantre. Alec myślał o tym aby Clary się na niego nie obraziła ale też żeby pokłóci£a się z Jace'm. Izzy z kolei myślała o pewnym czarnowłosym przystojniaku z którym rozmawiała jej przyjaciółka.

                                           ***
Po godzinie 21rudowłosa weszła przez mosiężne drzwi instytutu. Chciała zochowywać się jak najciszej ale pewien perski kot o imieniu Church zaczął miałczeć żeby nalać mu wody, dać coś do jedzienia oraz go pogłaskać. Gdy Clary go napioła i dała coś do jedzenia szybko czmychnęła do swjego pokoju. O niczym innym nie marzyła jak tylko wykąpać się i iść spać. Niestety w jej pokoju już ktoś był. Tym ktosiem był...

                                          ***
Izzy od razu po wejsciu do pokoju zrzuciła z siebie wszystkie ubrania. Weszła do łazienki i nalała gorącej wody do wanny. Zalała ją mniej więcej trzy czwarte a aby nalać też troche zimnej wody żeby się nie sparzyć. Dolała malinowego płynu do kąpieli i zanurzyła się po sam czubek w ciepłej ale nie za girącej wody.

                                           














sobota, 24 grudnia 2016

święta!!!

                                                              Dużo zdrowia i radości
                                                      w Twoim życiu niech zagości
                                                          i prezenty, i śnieg biały
                                                           By te święta urok miały
                                                     Samych wzruszeń przy choince
                                                            życzę Tobie i rodzince.

                   Życzy wam wasza Clarissa Fairchild



Przy okazji chciałabym przeprosić i błagać o wybaczenie wszystkich którzy zostali bo gdybym ja była czytelnikiem napewno bym  uciekła. Te poślizgi łączą się z tym że mam wymagającą nauczycielkę od języka polskiego i całą swoją wene przeznaczam na wypracowania dla niej.Dla anonimowych komentatorów odpowiem wam na wasze pytania. A WIĘC BLOG NADAL BĘDZIE AKTYWNY I ROZDZIAŁY BĘDĄ SIĘ POJAWIAĆ ALE NIESTETY RZADZIEJ. Bardzo was wszystkim przepraszam i mam nadzieję że was nie zniechęciłam do dalszego czytania moich wypocin.

Wasza Clarissa Fairchild

poniedziałek, 19 września 2016

rozdział 15

Alec
Wieczorem,tak jak mówił Jace szliśmy na polowanie. Nikt nie chciał mi powiedzieć gdzie,ale to szczegół.Wykąpałem się i ubrałem. Po czym zszedłem do magazynu na broń aby dobrze się uzbroić. Po wszystkim poszedłem do swojego pokoju i się w nim zamknąłem.

Jace
Po godzinie 17 wszyscy byliśmy na dole oprócz Clary która chwile temu wyszła.Poszliśmy za nią nie wiedząc czego się spodziewać,ale najważniejsze aby mojemu promyczkowi nic się nie stało.Po jakiejś godzinie marszu byliśmy na obrzerzach Nowego Yorku w jakimś parku.

Clary
 Po jakiejś godzinie byłam w parku na obrzerzach Nowego Yorku. Ruszyłam w stronę mostu na którym umówiłam się z Jonathanem. Już na mnie czekał. Jak zawsze. Troche dziwnie się czułam okłamując moich przyjaciół i chłopaka ale inaczej nie mogłam zrobić. Bałam się ich reakcji na to co powiem im po przyjściu z tej rozmowy.
-Jednak przyszłaś-powiedział pierwszy.
-tak, przyszłam chce wiedzieć co masz mi do powiedzenia i stąd spadam-warknęłam w jego strone nieprzyjemnie.
- spokojnie Clary nic ci przecież nie zrobię-powiedział jak do osoby umysłowo chorej. Ugh!!! Jak ja tego nienawidzę!!
-Gadaj po co mnie tu zaciągnołeś!!-krzuknęłam nie zdając sobie sprawy że jesteśmy obserwowani.
-Przyszłaś z własnej woli więc cię tu nie zaciągnołem - powiedział za co zmroziłam go wzrokiem. Nie będzie mnie za słówka łapał!
-Nie łap mnie za słówka tylko gadaj to co chciałeś mi powiedzieć!- Nie no normalnie nie wytrzymam z tym człowiekiem! Prędzej zamkną mnie w psychiatryku na oddziale zamkniętym!
- Pamiętasz Valentina Morgernsterna?- zapytał na co kiwnęłam głową. To on zabił połowę naszych i to on chciał zabić wszystkich podziemnych i mieszańców- no więc pewnie wiesz że miał syna-znowu kiwnęłam głową potakując. Jego syn nazywa się Jonathan Christopher - On z kolei miał syna który nazywa się Syriusz. Zmienił  swoje nazwisko na Black i zakochał się bez pamięci w twojej matce Clary a ty i ja jesteśmy ich dziećmi- powiedział a mnie zamórowało. To znaczy że on jest moim bratem? O nie! To nie może być prawda! O n nie jest wogóle ze mną spokrewniony spokojnie Clary. Wdech i wydech. Po chwili usłyszałam jakby dziwięk łamanej suchej gałezi. Odwruciłam sie w tamtą strone a tam co zobaczyłam troche mnie zdziwiło...

rozdział 14

Jace

Odkąd przyjechałem minęły 4 miesiące. Wyremontowaliśmy cały instytut i dobrze się przy tym bawiliśmy. Tylko jedna sprawa nie daje mi się normalnie zrelaksować. Otóż Clary dziwnie się zachowuje. Unika jakiegokolwiek spotkania z nami. Kiedy zapytałem się czy wszystko w porządku strasznie na mnie nawrzeszczała. Było to jakoś tydzień temu. Od tej pory wogóle z nią nie rozmawiałem bo jej nie widziałem.Strasznie się o nią martwię.

Izzy

Jak co dzień wstałam rano przebrałam się w jakieś luzne ubrania ponieważ będę ćwiczyć.Gdy nagle do mojego pokoju wpadła ognista wiadomość i wylądowała na mojej dłoni.Otworzyłam a moim oczom ukazał się list ale chyba nie do mnie bo był zaadresowany do Clary.Moim oczom ukazało sie pochyłe i staranne pismo.

                        Droga Clary.
Nie mogę się doczekać aż się wreszcie spotkamy i mnie poznasz.Ja wiem o tobie wszystko ale ty o mnie nic. Nie sądzę że Twoja matka coś ci o mnie wspominała.
Spotkajmy się o 19 w parku przy bramie.

                                                                       J.C.F

Przebiegłam wzrokiem kilka razy po tym krótkim tekście. Czytałam chyba z 50 raz chociaż znałąm to na pamięć.Musze iść z tym do Jacea! Może on mi z tym pomoże.


Alec
Byłem w kuchni gdy wbiegła zdyszana Clary. Była cała spocona z wypiekami na twarzy ale nawet to nie odejmowało jej piękna.Gdy mnie zobaczyła chciałą się wycofać ale jej na to nie pozwoliłem. Musiałem sie dowiedzieć co się dzieje!
-Co się dzieje Clary-Zapytałem bo się o nią martwiłem. Wszyscy sie martwimy!
-Nic się nie dzieje.Poza tym co ma się dziać?-zapytała ale ja wiedziałem że coś ukrywa.
-Posłuchaj może Jace nie iwdzi że kłamiesz ale mnie nie oszukasz ja cie bardzo dobrze znam, więc nawet nie próbuj mnie okłamać bo znam cie na tyle długo aby rozpoznać blef w twoich oczach- Odezwałem się.
-Nic się nie dzieje Alec-powiedziała do mnie tak lodowatym tonem że przeszły  mnie dreszcze.Co się stało z tą Clary którą była jeszcze pół roku temu?Nie wiem. Naprawdę nie wiem. Pozwoliłem jej odejść bez wytłumaczeń. To wszystko wina Jacea i Rouse gdyby oni nie przyjechali Clary nie zachowywała by się tak jak teraz!

Jace
Siedziałem spokojnie w swoim pokoju i czyściłem sztylety gdy nagle wbiegła Izzy.
-Wreszcie cie znalazłam!-Krzyknęła
-Ja cały czas tu byłem-Powiedziałem i starałem się nie roześmiać z jej głupiej miny.
-No dobrze, w każdym razie mam cos co na pewno cię zainteresuje-powiedziała a po chwili dała mi list-Przeczytaj.-rozkazała.Zacząłem  czytać. Co tam przeczytałem  zdziwiło mnie troche
- Dlaczego nie dasz tego Clary?Przeciez list jest zaadresoway do niej. -powiedziałem gdy przeczytałem pierwsze zdanie.
-Najpierw przeczytaj całość-powiedziała i usiadła na moim łóżku.Zacząłem czytać.
-Zawołaj Aleca niech się przygotuje na wieczorny wypad do parku. Musze zobaczyć czy Clary nic nie grozi.-powidziałem bo zacząłem sie jeszcze bardziej martwić o bezpieczeństwo mojego blondwłosego chcochlika.
-Ja mam dość biegania ty po niego idz-powidziała.Jak powiedziała tak zrobiłem. Gdzie może być Alec? Jego pokój odpada bo widziałem jak wychodzi z niego. Wiem! Kuchnia! Jestem genialny! Szybko pobiegłem spotykając Clary. Zatrzymałem się żeby z nią porozmawiać.
-Clary co się dzieje?- zapytałem
-Nic się nie dzieje-powiedziała  z gniewem w głosie. Podniosłem ręcę w geście poddania
- Spokojnie chciałem tylko powiedzieć że strasznie się za tobą stęskniłem.Strasznie mi cię brakowało-powiedziałem a ona złagodniała i po prostu się do mnie przytuliła.Staliśmy tak na korytarzu przytulając sie do siebie.Po chwili oderwałą się ode  mnie i pocałowała. Nie był to pocałunek taki jak zazwyczaj. Ten był bardziej agresywny i namiętniejszy i akurat w tym najmniej odpowiednim momencie wyszedł ktoś z kuchni.Ten ktoś krząknął  aja miałem wrazenie ze tą osobe zabije. Odrewaliśmy się od siebie. Za Clary stał Alec.
- Szykuj się Alec idziemy dziś na misje-powiedziałem do Aleca a ten kiwnół sztywno głową.O co mu chodzi?Przeszył mnie jeszcze zimnym spojrzeniem i odszedł.O co mu do cholery chodzi?! Ja się pytam!



Przepraszam,przepraszam,przepraszam. Wiem, wiem nawaliłam ale terza zaczełam nową szkołe i muszę się zaaklimatyzować i przystosować się do zadawania tylu prac domowych! Mówię wam to jakaś masakra! Obiecuję że sie poprawię ale na razie następne rozdziały będą sie pojawiać nieregularnie. Postaram się też odpowiedzieć na challenge do jakiego zostałam nominowana jeszcze w tym lub w przyszłym tygodniu. Jeszcze raz przepraszam i mam nadzieję że mi wybaczycie.

   Clarissa Fairchild

wtorek, 2 sierpnia 2016

Rozdział 13

                     Clary
Nie wieże że on mógł mi to zrobić! Nie wytrzymał bez niej jednego pieprzonego dnia! Jednego!Szybko wybiegłam z pokoju i skierowałam się do jedynego miejsca w całym instytucie, które mogło mnie choć trochę uspokoić. Oranżeria.To było jedyne miejsce którego nie pokazałam Jacowi. Chciałam mieć swój azyl.Cała rodzina Lighwoodów była uczulona na pył kwiatów więc mogłam liczyć na samotność której teraz bardzo potrzebowałam.Siedziałam i prubowałam nie płakać.Wiele razy Marys mówiła abym nie płakała żebym była silna bo ten instytut opiera głównie na mnie, ale teraz nie potrafie. Nie mogę. Po prostu nie mogę.Zaczęłam płakać.Płakałam nie wiem ile, ale na pewno bardzo długo. Gdy wyszłąm z oranżerii upewniając się że niema nikogo na korytarzach doszłam do swojego pokoju. W duchu modliłam się aby nie było w nim Jacea. Moje modły zostały mile przyjęte bo go w nim nie było.Szybko wybrałam sobie ubrania





Wykąpałam się bardzo szybko ponieważ zostało mi 40 minut aby się przebrać i dojść do Taki.Ubrałąm się i wysuszyłam włosy, które związałam w wysoki koński ogon.Do torebki spakowałąm telefon i słuchawki oraz błyszczyk. Zrobiłam sobie delikatny makijaż i wybiegłam z instytutu. Po drodze wpadłam na Rouse, która na mój widok zrobiła zwycięzką minę i popchnęła mnie.Gdyby nie mój refleks pewnie upadłabym na podłogę, ale dodatkowe godziny treningu pomogły mi trzybać równowagę nawet w najcięższych chwilach takich jak ta. Szybko ją wyminęłam i pobiegłam do wyjścia. Tylko nie płacz. Tylko nie płacz. Powtarzałam sobie jak mantrę.Kiedy ją zobaczyłam od razu przypomniała mi się scena kiedy wchodziłam do pokoju i zobaczyłam ją i Jacea w pokoju całujących się.Nawet nie wiedziałam kiedy dotarłam pod drzwi Taki.Weszłam i poszłam na zaplecze gdzie założyłam fartuch i notesik na zamówienia klientów. Wyszłam i podeszłam do lady aby powiadomić stojącą tam Izzy że już skończyła się jej zmiana.Kiwnęła tylko głową i poszła w kierunku w którym ja przyszłam.Zobaczyłam siadających klientów.  Poczekałam  aż się rozsiądą i podeszłam do nich z kartami dań, bo akurat na tym stoliku ich nie było.Odeszłam aby klienci mogli spokojnie wybrać zamówienia,ale za chwilę zostałam znowu zawołana do tego stolika.Uśmiechnęłam się delikatnie.

-Co podać-zapytałam aby złożyć zamówienia i odnieść je do kuchni aby kucharze mogli je przyrządzić.

-Poprosimy kaczkę nadziewaną jabłkiem i kawę-powiedeział grzecznie brunet. Widać było że są to wilkołaki.Pokiwałam głową.

-Dla 3 osób?-zapytałam dla pewności.

-Tak dla 3 osób-powiedział grzecznie brunet i się do mnie uśmiechnął.Odwzajemniłam uśmiech po czym poszłam z zamówienie do kuchni.Podałam karteczkę szefowi kuchni i wyszłam.Zobaczyłam siedzących przy stoliku Aleca i Jacea.

-Madeline mogłabyś obsłużyć stolik pod oknem?-zapytałam bo właśnie tam siedzieli.

-Nie mogę muszę siedzieć przy kasie a ciebie szef prosi.-powiedziała i uśmiechnęła się przepraszająco.Udałam się do gabinetu szefa ponieważ Jace i Alec wybierali zamówienia.

-Tak szefie?Chciałeś mnie widzieć-powiedziałam grzecznie ze spuszczoną głową. Nikt nie mógł spojrzeć na szefa chyba że dostanie się pozwolenie.

-Słyszałem że umiesz ślicznie śpiewać.-powiedział a ja juz wiedziałam co chce powiedzieć.-Chciałbym abyś śpiewałą dla naszych klientów. Oczywiście będziesz dostawała więcej pieniędzy.A jak dobrze się spiszesz dostaniesz awans. Decyzja nalęzy do ciebie-powiedział,ale ja wiedziałam co powiedzieć.Dla nas liczy się każdy grosz a więc potrzebuję tego stanowiska.

-Będę śpiewać-powiedziałam.

-Świetnie. Będziesz zarabiać 3 tysiące złotych a jak dobrze pójdzie i dostaniesz awans to zarabiać będziesz 5 tysięcy.-powiedział.-Będziesz śpiewać jak obsłużysz tych  klientów pod oknem. Są to nocni łowcy więc nie będziesz miała problemu.-dodał a mi uśmiech zszedł z twarzy-możesz iść-dopowiedział a ja posłusznie wyszłam z gabinetu.Zeszłam po kręconych schodach i podeszłam do tego Cholernego stolika pod oknem.Uśmiechnęłam się sztucznie.

-Co podać?-zapytałam a Jace jak mnie zobaczył od razu się uśmiechnął.

-A ty co proponujesz?-zapytał tym razem blondyn.

-Mamy wiele specjałów ale nie wiem co panowie sobie zyczą. Moge polecić kaczkę nadziewaną śliwką, zupę jarzynową, szarlotkę z jabłkiem a z napoi mrożoną herbatę lub kawę, z koktajli, Koktail bananowo truskawkowy ze szczypta cynamonu-Powiedziałam.

-Zachęciła mnie pani do  tego koktajlu bananowo-truskawkowego, ale jednak proszę bez truskawek. Jestem uczulony.-Powiedział a ja to zapisałam.

-A dla pana co będzie?-zapytalam kierując to pytanie do Aleca.

-Dla mnie to samo co dla mojego towarzysza tyle że z truskawkami-powiedział uprzejmie Alec.

 Zapisałam to wszystko i poszłam do kuchni dać zamówienie.Poszłam na zaplecze i zdjęłam fartuch. Wzięłam mikrofon który był  tu odkąd Miley śpiewała.Niestety się rozchorowała  więc nikt nie śoiewał przez co zmniejszyły się obroty. Coraz mniej klientów przychodzi. może to nadrobię?Niewiem.Weszłam na scenę i podeszłam do laptopa napisałam utwór do którego będe śpiewać. I zaczęłam od czegoś spokojniejszego tak jak Miley .zaśpiewałam 
jedną piosenkę z kolekcji Ellie Goulding.Bardzo lubię tą piosenkę.

                                          Jace
Poprosiłem Aleca abyśmy weszli do Taki ponieważ zobaczyłem tam Clary która stała przy stoliku jakichś 3 wilkołaków. I kto tu zdradza?Alec zauważył gdzie się patrzę . Uśmiechnął się.
-Ona tylko zbiera zamówienia,Jace. Nie zdradziła by cie nigdy-powiedział.

-ale i tak tam wejdziemy-powiedziałem

-Nic cię nie przekona że ona cię nie zdradza, prawda?-zapytał.

-Nie o to chodzi.Po prostu po południu wyszła nie miła akcja a pózniej nie mogłem jej znalezć w całym instytucie.Chciałbym jej wszystko wyjaśnić i przeprosić-powiedziałem-to wejdziemy?-dodałem.

-Mam inne wyjście?-zapytał Alec.Pokiwałem głową na nie i weszliśmy do Taki.Zajeliśmy miejsca pod oknem.Clary rozmawiała z jakąś dziewczyną a po chwili poszła w stronę kręconych schodów.Wróciła po jakichś 10 minutach. Na twarzy miała sztuczny uśmiech kiedy szła do naszego stolika.Złożyłem zamówienie tak samo jak mój parabatai.Kiedy odeszła Alec zaczął mnie szturchać.

-Co znowu-powiedziałem

-Nie patrz tak na nią bo klienci się na ciebie patrzą.Poza tym wiedziałeś że Clary jest od roku Parabatai Izzy?-zapytał zmieniając temat.Pokiwałem głową na nie.Nie wiedziałem.
Po chwili zobaczyłem Clary z mikrofonem w ręku i bez fartucha.Weszła na scenę poszperała na laptopie a po chwili usłyszałem muzykę wydobywającą się z głośników.Po skończeniu piosenki zapytała się wszystkich obecnych jaką piosenkę chcieliby usłyszec. Wszyscy zgodnie krzykneli aby sama wybrała.No i wybrała trafiła po prostu.Kiedy dostaliśmy nasze koktajle Clary jeszcze śpiewała.

  Około godziny pózniej
Wyszedłem razem z Aleciem z Taki i poszliśmy do instytutu. Ja od razu  poszedłem do pokoju przebrać się do mojego i mojego aniołka.Kiedy się przebrałem poszedłem na salę treningową.
Ćwiczyłem około 2 godzin gdy nagle weszła Clary w stroju do treningu ale gdy mnie zobaczyła zrobiła w tył zwrot i chciała wyjść gdy ja do niej podbiegłem i złapałem za nadgarstek.
-Clary poczekaj-poprosiłem.Ona tylko na mnie spojrzała beznamiętnym wzrokiem, ale kiedy spojrzała w moje oczy kiwnęła głową na tak.

-Masz pięć minut-powiedziała szorstko.Zabolało. I to bardzo.-Czas leci-dodała.

-Clary...To nie tak jak myślisz.To ona mnie pocałowała a nie ja ją-powiedziałem licząc że mi uwierzy. Bo tak było.Mówię prawdę.

-Wiesz co? Zawsze myślałam że tak mówią tylko dziewczyny gdy chłopak je przyłapie,ale nawet facet może mieć taką przemowę-powiedziała i kolejny sztylet wbity w serce,który kręci się w kółko zadając o wiele więcej bólu niż ktoś mógłby pomyśleć.Nie wieżyła mi.Boli. Boli jak cholera.

-Mówię prawdę.Clary proszę uwierz mi-powiedziałem błagającym tonem.

-Udowodnij mi to.Bo z mojej perspektywy wyglądało to tak jak byś tego chciał.Ale wiesz co najbardziej mnie zabolało?To że po nie całym dniu związku ze mną znudziłam ci się i poszedłeś do niej.A to boli. Naprawdę Jace. To boli-powiedziała a ja miałem wrażenie że zaraz się rozpłacze. Jej głos tak brzmiał.Jakby miała się zaraz rozpłakać. A to wszystko przezemnie.Jestem taki głupi.

-Clary mówię  prawdę.Mogę ci nawt przysiąc na anioła.Jeśli tylko będziesz tego chciała.-powiedziałem szczerze.

-To przysięgnij.-powiedziała. Jest mały postęp.Nie mówiła już tak oschło tak jak na początku.

-Przysięgam na anioła że to ona mnie pocałowała. Poza tym odepchnąłem ją.-powiedziałem.

-Nie myślałam że będziesz przysięgał.-powiedziała po czym podeszła do mnie i się przytuliła.Było to takie cudowne uczucie.Ten nie cały dzień był jak kilkaset lat męki.A teraz mogę ją trzymać w swoich ramionach.

-Nie rozumiem.Powiedziałaś żebym przysiągł to przysięgłem-powiedziałem zaskoczony.

-Tak ale już na samym początku ci uwierzyłam-powiedziała z uśmiechem.Wspięła się na czubki palców i pocałowała moje lekko wysuszone wargi.Pogłębiłem pocałunek pchając ją na najblirzszą ścianę.Jękneła kiedy zacząłem sunąć swoimi rękami po jej rozgrzanej skórze.Przez cienki materiał swoje koszulki i jej stanika sportowego czułem jak szybko bije jej serce.
         

Mam nadzieję ze nowy rozdział wam się podoba. Pomału zbliżamy się do samego środka akcji.

poniedziałek, 18 lipca 2016

LBA#2

Ludziki nie przestajecie mnie zaskakiwac.
Zostalam nominowana do LBA po raz drugi.Tym razem nominowala mnie
książek/serii/trylogii/sagi itp. które polecam. 
No to zaczynajmy.


1 Dary aniola Cassandry Clare

2 Diabelskie Maszyny Cassandry Clare

3 Lady Midnight ( Pani Noc) Cassandry Clare 

4 Kroniki Bane Cassandry Clare 
   
4 Niezgodna (cala seria) Veronica Roth 

5 Dar wilka Anne Rice

6 Bialy Kiel Jack London

7 Harry Potter (cala seria) J.K Rowling

8 Zanim Sie Pojawiles Moyes Jojo

9 Never,Never Hoover Colleen

10  Percy Jackson (cala seria) Rick Rioedan

11 Igrzyska Smierci  (cala seria) Suzanne Collins



Ja nominuje:
1 Jace i Clary Anielska Milosc
2 Tell me the truth
3 Dary Aniola Moja Historia
4 To love is to destroy, and that to be loved is to be the one destroyed.


Macie do napisania 22 książek/serii/trylogii/sagi itp ktore polecacie :)

Wasza Clarissa Fairchild

niedziela, 3 lipca 2016

rozdział 12

                     Izabell
Wstałam dość wcześnie jak na mnie bo o 5.O tej godzinie zazwyczaj wstaje Clary żeby ćwiczyć do upadłego, potem się kąpie robi śniadanie dla wszystkich i idzie planować jak będzie wyglądał instytut.Potem idzie do Taki gdzie pracuje jako kelnerka żeby pomóc Marys bo nasz budżet się skurczył a wyremontowaliśmy tylko pokój Aleca, bióro mamy, bibliotekę i kuchnie a zostały nam jeszcze mój pokój, Jacea,Clary, plastika, Maksa i pokoje gościnne oraz salę treningową. Słabo to wygląda a trzeba jeszcze ocieplić budynek wymienić okna i drzwi i wyremontować wszystkie łazienki i kupić sprzęt do ćwiczeń. Nowe manekiny ostrza, kołczan i strzały, linkę do ćwiczeń, belki do skakania, maty do walki idt.Salą treningową miało zająć się Clave  ale jak zobaczyli ile jest pracy i ile trzeba wydać kasy to stwierdzili że możemy sami i za własne pieniądze wyremontować instytut i kupić nowe urządzenia.Myślałam tak kiedy stałam pod prysznicem.Wyszłam ubrałam się i poszłam do sali treningowej.Po około 2 godzinach ćwiczeń poszłam do pokoju umyłam się z potu i brudu.Ubrałam się. Wzięłam z kuchni jabłko i poszłam do Taki na poranną zmianę. Nie tylko Clary pracuje, ja i Alec też.Postawiłam krzesła przy stolikach które przetarłam postawiłam kartę dań i czekałam na pierwszych klientów.

         Jace
Obudziłem się kiedy mój blond włosy aniołek jeszcze spał.Zacząłem jezdzić swoimi dłońmi po jej drobnym ciele,słyszę jak jej oddech robi się nie równy i jak mruczy zadowolona.Po chwili otwiera swoje zielone jak dwa szmaragdy oczy które gdy tylko mnie zobaczyły zaczę nie obudziła trzymała ły skrzyć się szczęściem.Podniosła głowę i znowy lekko się nachyliła dzięki czemu miała twarz na przeciwko mojej a nasz pozycja w tej chwili mnie bardzo cieszyła.Nachyliła się jeszcze niżej i złączyła nasze usta w słodkim pocałunku.Mijały sekundy,minuty a może nawet godziny. W takich momentach zawsze traciłem poczucie czasu a zdarzyło mi się pierwszy raz wczoraj gdy po raz pierwszy ją pocałowałem.Po chwili się odemnie oderwała z niechęcią wypisaną na twarzy aby zaczerpnąć tchu.

-Spaliśmy w bardzo wygodnej pozycji-skomentowała mając jeszcze rozmarzony głos jak i wyraz twarzy.Spałem na plecach a ona miała nogę przerzuconą przez moje biodro.Gdy się jeszcze nie obudziła trzymała swoją małą rączkę na moim gołym torsie koło swojej głowy która leżała na mojej piersi.

-Mi jest baaardzo wygodnie-odpowiedziałem i nie skłamałem jak dotychczas robiłem przy Rouse.
Zaśmiała się delikatnie a potem spojrzała na zegarek, który dopiero teraz zauważyłem.

-Cholera!Marys mnie zabije!Zaraz się spuznie na trening!-krzyczała a ja byłem bardzo zdziwiony trening o 7 rano? Dziwne. Ciekawe co mnie jeszcze zdziwi w tym instytucie.

-Po co się tak spieszysz?-zapytałem ciekaw. Ciekawie co mi odpowie.

-Marys przyjeżdża razem z kimś z Clave. Mają ocenić jak uczymy się walki i na jakim poziomie jesteśmy. Dzisiaj będą sprawdzać jakie postępy zrobiłam ja, jutro będą sprawdzać jakie postępy zrobiła Izzy a pojutrze jakie Alec.-odpowiedziała mi zdenerwowana stojąc przed szafą i wybierając zapewne strój do ćwiczeń.Wstałe i podszedłem do niej. Zajrzałem mojemu aniołkowi przez ramię i zamarłem.Każda dziewczyna jaką znam ma w szafie istne centrum handlowe ale  Clary miała tylko jedną czwartą dość małej szafy.

-Masz tylko tyle ubrań?-spytałem

-Tak większość zabrała mi Izzy żeby potem przerobić je na jakieś fajne rzeczy. Które swoją drogą robię własnoręcznie-odpowiedziała mi.

-Nie kupujecie sobie nowych ubrań?-zapytałem znowu nie wiedząc co powiedzieć.

-Nie mamy teraz zbytnio dużo pieniędzy.Żeby choć trochę zaoszczędzić zwolniliśmy służbę a posiłki przygotowuje ja lub Marys- powiedziała a mi zrobiło się dziwnie szkoda Clary, mojego małego aniołka który wniósł światło do mojego w ciemnych barwach życia. Teraz ono jest kolorowe.Patrzyłem jak wchodzi do łazienki.Po dziesięciu minutach wyszła ubrana w czarne getry przed kolana i sportowy biustonosz.Włosy związała w niskiego kucyka.



Po czym wybiegła z pokoju. Pewnie do sali treningowej.Poszedłem do swojej jescze nie  rozpakowanej walizki i wybrałem sobie ubrania na dziś. Zabrałem jeszcze ręcznik i żel do ciała. Wykąpałem się , ubrałem i ułożyłem włosy po czym wyszedłem z łazienki.Zauwarzyłem postać siedzącą na materacu. To na pewno nie była Clary,Izabell odpada nie wchodziła by bez pukania chyba wczoraj się nauczyła pukać. Na Aleca ta postać jest za niska a wię zostaje tylko jedna osoba.

-Co ty tu robisz Rouse?-powiedziałem nie mając ochoty z nią rozmawiać.

-Przyszłam ponieważ chciałam z tobą porozmawiać na temat tego co stało się w czoraj rano.-powiedziała-długo nad tym myślałam i doszłam do wniosku że było nam dobrze kiedy razem byliśmy i powinniśmy do siebie wrócić-dodała.

-Nie bądz śmieszna. Okey? Musisz zrozumieć że nic do ciebie nie czyłem nie czuję i nic czuć nie będę. Zrozum to. Jestem od dłurzszego czasu wreszcie szczęśliwy-powiedziałem mając nadzieję że zrozumie. Niestety jest jeszcze bardziej głupia niż sądziłem

-Ale ja cię kocham!. Kocham cię nie rozumiesz!-powiedziała krzycząc.

-Ty nie wiesz co to znaczy kochać a miłość w twoim słowniku znaczy tylko pożądanie, żeby robić dobrze drugiej osobie. Pokazywać się z kimś kto jest modnie ubrany na mieście czy przed swoją paczką i móc pochwalić się ze to ciacho to mój chłopak. A ja nie chce z tobą być bo cie nie kocham! Kocham tylko Clary. Nie ciebie! Clary! To ją kocham! Zrozum!-powiedziałem tracąc kontrole nad sobą.

-Próbujesz udowodnić sobie że ją kochasz. Okłamujesz sam siebie.Nie pamiętasz wieczornych schadzek w świetle księzyca?-zapytała podchodząc do mnie bliżej-Kiedy przy świetle księżyca się pocałowaliśmy i wtedy właśnie wyznałeś mi swoje uczucia?-zapytała ponownie. Po chwili poczułem jej usta na swoich.Nie zdążyłem nic powiedzieć ani zrobić bo do pokoju ktoś wszedł.Zdążyłem tylko zarejestrować burzę blond włosów wybiegających z pokoju. Jasna cholera! Odepchnąłem Rous z całej siły że aż wpadła na ściane na przeciwko.

-Co ona może ci dać?Co ona ma takiego czego niemam ja?-zapytała

-Ma uczucia. Nie to co ty!-krzyknołem i wybiegłem na korytarz zaczołe się rozglądać. Może zobaczę gdzieś Clary? Mojego aniołka zktórym jeszcze rano się całowałem?Na anioła co ona zrobiła!Gdyby nie Rouse nic b y się nie stało. Zaczołem przeszukiwać cały instytut ale po moim aniele ani śladu. nigdzie jej nie było. Przepadła jak kamień w wodę.Co ja narobiłem? No co?!





 Dobra mam dziś dobry dzień a więc wstawiam nexta. W przyszłym tygodniu nie będzie nastepnego rozdziału bo nie będzie mnie w domu a tam gdzie jade nie ma internetu. Niestety. Mam nadzueje ze jak wruce to pod tym postem będzie przynajmniej 8 komentarzy. Widze ile mam w tej chwili wyświetleń i wiem ze ktos czyta moje wypociny.Licze ze nie zepsulam wam resztki tego dnia bo kompletnie nie mialam pojecia co napisać. Rozdzial wyszedł mi kiepsko ale ocene pozostawiam wam.

Wasza Clarissa Fairchild

piątek, 17 czerwca 2016

Dzień rodziny

                                     Jaki mamy dzień tygodnia? 

17 czerwca. 
  Ktoś powie tak ale to normalna data jak każda inna.

 Tak jest to normalna data ale świętujemy dziś dzień rodziny a więc spędzcie tę resztke dnia z rodziną. Braćmi siostrami, mamami, tatusiami itd.

 Jestem pewna że to  docenią.Ja w szkole miałam z tej okazji piknik rodzinny mieszany ze sportem.

Ciekawie go rozpoczęłam i zakończyłam.A to wszystko dla tego że spędziłam go z moją małą rodzinką i ze znajomymi ze szkoły.

    Zachęcam do szukania takich nietypowych świąt bo jest ich naprawdę dużo a co niektóre są bardzo ciekawe.

niedziela, 12 czerwca 2016

rozdział 11

                            Clary
Kiedy wreszcie skończyłam  robić spodnie dla Izzy (co nie było łatwe ponieważ młody Herondale mi utrudniał pracę) postanowiłam że wejdę do kuchni ponieważ przegapiłam śniadanie razem z moim chłopakiem.Na anioła jak to pięknie brzmi.Jeszcze nie przyzwyczaiłam się do tego określenia.
Zrobiłam nam jajecznicę szynką,pomidorami i szczypiorkiem.Nałożyłam na dwa talerze jajecznicy do dwóch kubków nalałam kawę i herbatę.Nigdy nie zrozumiem osób które lubią pić kawę.Przecież jest ona ohydna,taka bleeee.Kiedy dotarłam do pokoju otworzyłam drzwi ramieniem i weszłąm do środka.Herondale leżał na hamaku.Oczy miał przymknięte. Mruczał pod nosem tylko sobie znaną melodię.Jak najciszej podeszłam do stolika i położyłam śniadanie na nim po czym po cichutku podeszłam do hamaka  w którym leżał Jace.Pocałowałam go delikatnie w usta.On nie otwierając oczu odwzajemnił mój pocałunek.Po chwili znalazłam się na nim.Niestety hamak nie wytrzymał ciężaru naszych ciał i wiązanie, które swoją drogą miało nigdy się nie rozwiązać ponieważ cytuję Aleca Prędzej obetną mi włosy na jeżyka niż to się rozwiążę. No niestety jutro czeka cię fryzjer ala Clary.Ja miałam wygodne lądowanie takie miękkie, ale kościste. Ale nie można mieć wszystkiego, prawda?Wybuchnęliśmy głośnym śmiechem. Wstałam z Jacea i pokazałam mu ręką na stolik. Podszedł do mnie wziął na ręce i postawił dopiero gdy miałam pod tyłkiem krzesło.Sam usiadł obok mnie.Po skończonym posiłku postanowiłam wziąć prysznic. Poszłam do łazienki umyłam się, po czym wysuszyłam łosy. Kiedy chciałam się ubrać zauwazyłam że nie mam ubrań.Cholera. Zawiązałam ręcznik i wyszłam z łazienki.

-UUUU Fairchild niezłe nogi-powiedział a ja zapewne zrobiłam się czerwona na twarzy. Nie wiem czy od tego tekstu czy od tego ile może on zobaczyć. Podeszłam do szafy i wybrałam sobie ciuchy   po czym się w nie przebrałam.  
   Podeszłam do szafki w której miałam swój zeszyt w którym miałam zapisane wszystkie pomysły na nowe pomieszczenia w instytucie.Miała je urządzać Izzy,ale każdy postawił na mnie. Nikt nie chce mieć różowego salonu lub kuchni.
-Co będziesz robić?-zapytał mnie mój chłopak.
-Będę planowała sypialnie dla ciebie więc powiedz mi jaki chcesz kolor ścian,jakie meble i oczywiście ich kolor oraz jakie chcesz łóżko.Na stronie internetowej powinny jakieś ciekawe propozycję być. Spoko?A i jeszcze wybierz sobie kolor łazienki. Prysznic czy wanna?Kafelki czy mata?Jaki kształt umywalki?Ile szafek?-Zaniemówił. I to dosłownie ale co ja poradze musze wiedzieć.
-Zdaje się na ciebie-mówi a ja mam ochotę go umordować.Co prawda on nie wie ile ja mam na głowie,ale mógłby mi pomóc!
-Myślę że jesteś na tyle dużym chłopcem że potrafisz wybrać kolor ścian i umeblowanie do swojego pokoju-mówię lekko poddenerwowana- Ale skoro nie potrafisz... To z kim zgodziłam się chodzić?Skoro nie potrafisz umeblować pokoju to nie wiem czy potrafisz mnie uszczęśliwić-mówię licząc że to do niego jakoś dotrze ale nie.On tylko się uśmiecha.
-Nie to miałem na myśli. Chciałem abyś ze mną urządziła mój pokój, bo kto wie czy nie zamieszkasz tam razem ze mną?-powiedział a ja się zaśmiałam. Nieprawdopodobne że mogą mi się tak zmieniać emocję. Tak szybko
-Marzenia ściętej głowy, ale ci pomogę-mówię i tak jak przewidywałam zajęło nam to cały dzień ponieważ młody Herondale nie mógł zdecydować się czy wanna czy przysznic i jakie łóżko sobie wybrać.Wieczorem wykąpałam się i przebrałam w piżamę. Dziś muszę znowu spać na podłodze tylko że dziś śpię z Jacem bo hamak się zarwał. Kiedy się kładłam spać przypomniałam sobie o tym co mówił Alec gdy pytaliśmy się czy to się nie zarwie Prędzej obetną mi włosy na jeżyka niż to się rozwiążę. Przygotowałam sobię maszynkę żeby jutro ogolić Aleca.Gdzy Jace też skorzystał z łazienki położył się na materacu dwuosobowym a ja położyłam się jak najdalej chociaż nie wiem dla czego.
-Co robisz?-zapytał szczerze zdziwiony Jace.-Przecież nie gryzę.-dodał
-Nic po prostu zawe=sze tak robię gdy śpię z chłopakiem, taki odruch. wybacz-mówię odwracając się całym ciałem w jego stronę. Położyłam głowę na jego klatce piersiowej prze co mogłam usłyszeć szybkie i nie równe bicie jego serca. Miałam głupią nadzieję że to ja tak na niego  działam.Nadzieja matką głupich. Podpowiada mi głosik w mojej głowie. Ale każda matka kocha swoje dzieci i trzyma je przy życiu. Odpowiadam sobie w głowie.
-Nie mogę uwierzyć w to co się dziś wydarzyło-powiedział po chwili.
-Nie rozumiem. O co chodzi?-pytam się go szczerze zaciekawiona.
-Tyle się dziś wydarzyło-mówi lekko rozmarzonym i na w pół śpiącym głosem.
-A co się wydzrzyło takiego ważnego dla ciebie?-pytam. Kiedyś za tą ciekawość trafię do piekła ale póki co jestem ciekawa czy dla niego te same momenty z dzisiejszego dnia są ważne co dla mnie?
-Zostałaś moją dziewczyną a przed tym wyznałem ci moje uczucia a ty mi swoje.To było magiczny moment.Po raz pierwszy się z toba całowałem. Odzyskałem swoje wspomnienia.Rozstałem się z tym plastikiem i powiedziałem jej cos co zae]wsze chciałem jej powiedzieć-powiedział i uśmiechnął się w moją stronę.Kiedy miwił cały czas patrzył mi w oczy po czym  mnie pocałował. Namiętnie i głęboko. Przejechał językiem po mojej dolnej wardze prosząc o wstęp do mojej buzi. Rozchyliłam usta pogłębiając jeszcze bardziej ten elektryczny pocałunek w którym starałam się wyrazić swoje uczucia do niego.Ale ktoś powie że mogę przecież mu powiedzieć. Tak mogłabym mu powiedzieć ale nie istnieje takie słowo które opisuje moje uczucia co do niego.Kiedy zabrakło nam tchu odsuneliśmy się od siebie z niechęciom wypisaną na twarzy. Ponownie położyłam głowę na jego klatce piersiowej i zamknęłam oczy ale za nim całkowicie sen zmorzył moje powieki usłyszałam te cudowne słowa wypowiedziane z yst ukochanego.A miano wicie Kocham cię. Te słowa sprawiły że usnęłam z uśmiechem wypisanym na twarzy.
Tak wiem wiem miałam wstawić koleiny rozdział gdy pojawi się 6 komentarzy.Niestety nie spełniłam obietnicy ponieważ moja koleżanka dostała się do kompa i usuneła wszystkie rozdziały z wersji roboczej teraz wszystkie rozdziały będą pisane na bieżąco. Nie wstawiałam pózniej rozdziału ponieważ nie miałam weny na napisanie.
Także przepraszam a next pojawi się gdy będzie 9-10 komentarzy

środa, 8 czerwca 2016

LBA!!



Nie przychodzę do was z rozdziałem ale...

 LBA!!! Moje pierwsze LBA na tym blogu.Nominowały mnie Demonica Edomu oraz
Lady Herondale


 Dla niewtajemniczonych .
Nominacja do Liebster Award jest otrzymywana od innego blogera w ramach uznania za „dobrze wykonaną robotę”. Jest przyznawana dla blogów o mniejszej liczbie obserwatorów, więc daje możliwość ich rozpowszechnienia. Po odebraniu nagrody należy odpowiedzieć na 11 pytań otrzymanych od osoby, która Cię nominowała. Następnie Ty nominujesz 11 osób (informujesz ich o tym) oraz zadajesz im 11 pytań. Nie wolno nominować bloga, który Cię nominowała.

 Zacznę może od pytań które zadała mi Lady Herondale

1. Dla czego zaczęłaś pisać?
  Pisać zaczęłam dla tego ponieważ ponieważ niekoniecznie podobało mi się zakończenie Miasta kości. Wtedy zaczęłam układać sobie w głowie dalsze losy tych że bohaterów.W końcu moja koleżanka która też interesuje się DA powiedziała że skoro mam tyle pomysłów to powinnam założyć bloga. No i założyłam.

2.Od kiedy piszesz?
Piszę od Dnia singla czyli 15 lutego.

3 Jakie jest twoje ulubione danie?
Spaghetti

4 Co sądzisz o serialu Shadowhunters?
Co o nim sądze?Nie podoba mi się ten serial. Aktorzy nie wyrażają takich emocji... no  nwm  jak to ująć ale film bardziej mi się spodobał. Jedenynie filmowy Alec był kiepski, ale za to ten z serialu,,, Bomba. Np Clary była szczęśliwą nastolatką a w serialu tego nie widać... Nie będę dalej pisać co mi się nie podoba. Po prostu wolę film niż serial.

5 Przeczytałaś Panią Noc? Jeśli tak to co o niej sądzisz?
Nie. Niestety jeszcze jej nie przeczytałam.Ale zamierzam w najbliższym czasie.

6. Twój ulubiony film?
 Można podać więcej niż jeden?
Na pewno Dary Anioła,Niezgodna i Kosogłos.

7. Jaka jest twoja ulubiona część darów Anioła? (Wybierz tylko jedną!)
Nie potrafię wybrać. Wszystkie części mi się podobały więc nie mogę wybrać tylko jednej.

 8. Masz jakieś zwierzę?
 Tak. Mam psa!!

 9. Jakiej muzyki słuchasz?
Różnej. Ale najczęściej Popu.

 10. Ulubiona piosenka?
Ulubiona piosenka. Hmmmmm. Teraz to chyba Get ugly Josona Derulo i Hair w wykonaniu Little Mix. Nie umiem wybrać między tymi dwiema.

 11. Czytałaś kiedyś opowiadanie o L.H. lub H.S? Co o nim sądzisz?
 Wstyd się przyznać ale nie wiem co to jest.
Teraz pytania od Demonicy Edomu
1. Ile masz lat?
Mam 13 lat
 
2. Twój ulubiony film?
Odpowiedz powyżej
 
3. Twoja reakcja na pierwszy komentarz?
Skakałam jak oszalała po całym domu aż sąsiedzi z dołu  przyszli się  skarżyć.

4. Jakie masz zainteresowania?
Lubię pisać,tańczyć w domu żeby nikt nie widział bo się stresuje.
 
5. Twoje ambicję?
Nie mam
 
6. Ulubiony napój?
Shake owocowy
 
7. Ulubiony smak lodów?
O smaku oreo, staciatella lub po prostu waniliowe
 
8. Twoje największe marzenie?
Może trochę dziecinne ale chce znalezć swojego księcia.

9. Ulubiona potrawa?
odpowiedz powyżej
 
10. Na czym ci się najlepiej piszę?
Na notebooku lub laptopie rodziców
 
11. Ile masz blogów?
To jest mój jedyny blog.Ale na swoim koncie mam bloga koleżanki.
 
 
   Moje pytania 
1.Twoja ulubiona piosenka.
2.Ulubiona bajka z dzieciństwa.
3.Twoje przezwisko z młodszych lat.
4. Bez czego nie możesz wyjść z domu? 
5.Masz jakieś zwierze? Jak tak to jakie i jak się wabi?
6.czytasz obecnie jakąś książkę?Jeśli tak to jaką?
7.Jaką książkę możesz polecić?
8.Zakochałaś się kiedyś?
9.Jakie lody lubisz najbardziej?
10.Uprawiasz jakiś sport? Jeśli tak to jaki?
11Ulubiony piosenkarz lub piosenkarka

   Nominuję

Obserwatorzy